Dochter…
Mijn kind laat mij met buitenlucht alleen
zij blijft op afstand sinds zij uit mij viel.
Plastic steekt uit haar afgewend profiel,
met apparaten woont zij achter glas
die haar weerspannig ademen bewaken.
Als ik tot bloedens toe mijn handen was
mag ik een ogenblik haar vel aanraken.
Hoe steel ik haar,
hoe krijg ik haar ontvreemd.
Een gedicht van Eva Gerlach
1 July 2011 at 12:00
kippenvel…